لیست کابینه وزرای پیشنهادی بالاخره بعد از حدس وگمان های فراوان به مجلس معرفی گردید. تردیدی نیست که به قول آقای جهانگیری باید منصف بود و محدودیت ها را درک کرد اما کف انتظارات بیش از این بود. با یک نگاه عمده به اسامی پیشنهادی و فارغ از اینکه بخواهیم مسئله را صرفا «جناحی» کنیم ، باید گفت آقای روحانی تغییری کیفی در چیدمان کابینه صورت نداده است.برخی ها حتی صحبت از «چرخش به راست»‌ کردند و برخی گلایه خود را توأم با نگرانی برای از دست دادن حامیان رئيس جمهور نشان دادند.

اما ملاحظات روحانی چیست و چه محدودیت هایی منجر به چنین انتخابهایی گشت؟ آیا رئيس جمهور نمی دانست که بدنه اصلی حامیانش انتظار حضور حداقل یک وزیر زن در کابینه را داشتند؟ و معرفی یک وزیر از هموطنان کرد و اقلیت ها بویژه اهل تسنن قطعا می توانست پاسخی شایسته به حمایت بیدریغ این بدنه پرظرفیت باشد که در ایام انتخابات برای «‌دوباره ایران‌»‌ کم نگذاشتند.چه بخواهیم یا نخواهیم اسامی پیشنهادی موجب سرخوردگی و ریزش حامیان جریان اعتدال و شخص رئیس جمهور خواهد شد و دامنه آثار آن می تواند تا انتخابات ۹۸ (انتخابات مجلس شورای اسلامی) نیز باقی بماند.

 به قطع و یقین معرفی کابینه و گرفتن رأی اعتماد تک به تک وزرای معرفی شده که از هفته آینده در دستور کار مجلس قرار می گیرد، درصدر اخبار و توجهات است و دیر یا زود در می یابیم که کدام وزیر از فیلتر مجلس عبور می کند.

 با اینحال شاید لازم است که تعجیل در قضاوت نکنیم و ممکن است با سیاست ورزی روحانی و کمک رأی منفی نمایندگان مجلس به برخی وزرای «تحمیلی» ترکیب کابینه دستخوش تغییرات ملموس و مورد پسندی قرار گیرد و کابینه حداقلی کنونی به کابینه ای متوازن تر سوق پیدا کند.

روی این مطلب کامنت بگذارید

Please enter your comment!
Please enter your name here