آقای دکتر روحانی در روز تحلیف، بدرستی شرایط کنونی را به «دریایی طوفانی» و نظام اسلامی را به « کشتی» تشبیه کردند که باید آنرا «با قطب نمای خاص ملت» هدایت کرد. از طرفی رئیس جمهور منتخب، این دوران را روزگار «مادر مذاکرات» و «مادر همکاری ها» بجای روزگار «مادربمب‌ها» و «مادر تحریم‌ها» و برجام را بعنوان «الگویی در عرصه بین الملل»  معرفی کرد.

شکی نیست که صحبت منتخب ملت از روزگار«مادر مذاکرات»، اشاره به برجام و دستاوردهای آن، بمثابه کشتی نجات آن میباشد که در چهارسال گذشته، اقدامات قابل توجهی در سیاست خارجی مانند، خارج شدن پرونده هسته‌ای از ذیل فصل هفتم منشور سازمان ملل، لغو قطعنامه های شورای امنیت ورفع تحریم های هسته ای را ممکن کرد و شاید بتوان شرایط کنونی را به شرایط نظام در دوران ماقبل برجام و پیش از روی کار آمدن دولت یازدهم و انزوایی که بدلیل سیاست های ناکارآمد دولتهای گذشته، تمامیت نظام را در برگرفته و تا حدودی «سایه ای از جنگ» را بر روی کشور افکنده بود، مقایسه کرد که همگی، مهر تأییدی بر رونمایی از دوگانه تئوری «مادر مذاکرات» بجای«مادر تحریم‌ها» می باشد. ولی اینکه چرا رئیس جمهور مقطع فعلی را روزگار رونمایی از «مادر مذاکرات» بجای روزگار «مادر تحریم‌ها» عنوان کردند، جای بررسی دارد.

اولا: مردم پس از انتخابات اخیر در اردیبهشت و مشارکت کم‌نظیر در انتخابات ریاست جمهوری به روشنی سخن گفتند و با «زبان رأی خود گفتند چه می‌خواهند و چه نمی‌خواهند» پس باید ادامه راهی را انتخاب کرد که در 4 سال گذشته تا حدودی طی شده وآرای مردم پشتوانه و موید آن بوده و دستاوردها و اقدامات قابل توجه در حوزه سیاست خارجی و داخلی در چهارسال گذشته (دوران پسا برجام) را نمیتوان انکار کرد.

ثانيا: برجام توافقی بین ما و آمریکای اوباما بود که جایش را به ترامپی داده که از روز اول، وعده پاره کردن برجام را داده است. تخاصم بیش از پیش و بدون محاسبه، بهانه ای برای نقض های ممتد برجام توسط طرف مقابل برای وضع و اجرای تحریمها و اقدامات بعدی خواهد بود.

ثالثا:  آرایش جدید و یکپارچگی کنگره و سنای آمریکا در خصومت ورزی با برجام و سیاستهای داخلی و خارجی نظام که نتیجه آن تصویب «مادر تحریمها» و تبدیل آن به قانون که با امضای ترامپ، همگی مهر تأییدی است بر این ادعا که طرف مقابل در پی سیاستی غیر از تعامل و مذاکره است، پس باید آنچنان که رئیس جمهور محترم گفتند، بجای اینکه ما آغازگر بدعهدی و خصومت ورزی با غرب باشیم، بر « الگوی خود در عرصه بین الملل» تکیه کرده و به پیش برویم و در صورت «تداوم بدعهدی های آمریکا» و یا « در صورت نقض برجام» برخورد یکپارچه دولت و ملت و «پاسخ تهدید را تهدید بدهیم!»

نکته آخر اینکه همانگونه که دکتر روحانی تأکید کردند بحران های منطقه ای مانند سوریه و یمن جز با توقف جنگ، کمک رسانی انسانی، مبارزه با ترور و مذاکره سوری-سوری و یمنی-یمنی و پذیرش رای مردم این منطقه ها از سوی همه کشورها امکان پذیر نیست. در حال حاضر نزدیکی آمریکای ترامپ با کشورهای مرتجع منطقه، فلش حرکت آنها به سوی خصومت ورزی بیش از پیش در برابر نظام را نشان میدهد. از طرفی واقعیت انکار ناپذیر دیگر این است که با ورود آمریکا، روسیه و ترکیه در سوریه، جمهوری اسلامی ایران دیگر سلطه چند سال اخیر را از دست داده و طولانی شدن جنگ سوریه نیز، باعث فرسودگی و تضعیف بیش از پیش روحیه «مدافعان حرم» را در پی خواهد داشت. نتیجه اینکه باید «صدای اعتدال را به صدای غالب در منطقه تبدیل کنیم» و دست دوستی به سمت همسایگان دراز کرد زیرا این بحران تنها از طریق گفتگو قابل حل است.

در این دریای طوفانی رونمایی از «مادر مذاکرات» تنها جواب و گزینه «مادر تحریمهاست».

روی این مطلب کامنت بگذارید

Please enter your comment!
Please enter your name here