حسین صفوی

مصطفی تاج‌زاده معاون سیاسی وزارت کشور در دولت اصلاحات اخیرا در دوازدهمین کنگره سازمان عدالت و آزادی سخنرانی داشت. فارغ از نگاه و تجربه غنی وی در امور سیاسی و اجتماعی که برگرفته از کار و تلاش مداوم در صحنه سیاسی و رسانه ای است ،‌ نیم نگاهی به برخی از اظهارات وی خالی از لطف نیست.هدف اینست که واقع گرا باشیم و معیار صحیح برای ارزیابی داشته و بتوانیم همه جانبه مسائل را واکاوی کنیم.مقصود نقدی مشفقانه و دوستانه با همان الگویی است که آقای عارف اظهار داشت. معتقدیم که نقدها باعث پیشرفت و پویایی جنبش و حرکت اصلاح طلبانه خواهد شد.

آقای تاج زاده در این جمع یاران اصلاح طلب گفت‌: «‌امروز ما برای اولین بار توانستیم امنیت و آزادی را با هم جمع کنیم. در منطقه کشور‌ها یا آزادی دارند مثل عراق و افغانستان یا امنیت دارند مثل شیوخ خلیج فارس اما ایران در کنار ترکیه از کشورهایی است که این دو را با هم دارد. »

  • تاج زاده از کدام امنیت صحبت می کند؟‌آیا امنیت را صرفا در قیاس با وضعیت عراق و افغانستان و سوریه و یمن می توان یکسویه مبنا قرار داد؟ آیا امنیت ما واقعا مثال زدنی است و هیچ دغدغه و مشکلی نداریم؟‌ اینکه گفته شود ما امنیت داریم شامل چه ابعادی است؟‌ یعنی امنیت شغلی ،‌امنیت قضایی  ،‌ امنیت روانی ،‌ امنیت بهداشتی و زیست محیطی و امنیت زنان و کودکان ما تأمین است و مشکلی نداریم؟‌  اگر هر شخص دیگری و به طور خاص یک فعال اصولگرا این استدلال را می کرد ،‌ قابل انتظار می بود اما وقتی این مقوله را تاج زاده ای بیان می کند که حداقل با سابقه طولانی سیاسی از بدو انقلاب تا کنون فعال است ،‌ غیر منتظره است.
  • بحث آزادی هم که جای خود را دارد. آیا در ترکیه آزادی برقرار است و وکلا ،‌ رسانه ها ،‌ روزنامه نگاران و حتی نمایندگان مجلس ترکیه و بسیاری از منتقدین نظام سیاسی این کشور مبسوط الید هستند و آزادانه فعالیت دارند؟‌ این بدترین نوع تشبیهی بود که تاج زاده عمدا یا سهوا مرتکب شد.
  • ما نباید به خاطر پیروزی در انتخابات از مشکلات و کمبودها غافل شویم و صرفا به تعریف و تمجید از وضع موجود بسنده کنیم که این هم البته محل تردید است. اگر تاج زاده که خودش تا چند سال پیش در زندان بوده و حبس کشیده و محدودیت ها و تضعییقات را شاید بهتر از خیلی ها می داند ،‌ از آزادی کنونی در کشورمان دفاع می کند ،‌ دیگر چه نیازی به کنش بیشتر و تشویق جوانان و زنان به مطالبه حقوق اساسی بر مبنای توسعه و تعالی؟
  • این نوع استدلال به طور خودبخودی راه می برد به تسلیم و سازش با وضع موجود که خلاف روح و جسم اصلاح طلبی است. یعنی گویا باید آزادی مان را فدای امنیت کنیم و بخاطر «امنیت» داشتن و اینکه در مراکز خریدمان در تهران و سایر شهرها بمبی منفجر نمی شود و داعش دست به انتحار نمی زند ،‌ پس خدا را شاکر باشیم که حکومت برایمان همین میزان آسایش را فراهم کرد؟ پس باید به همین منوال از همین آزادی حداقلی هم راضی باشیم و از آن دفاع کنیم؟‌ این طبعا راه کار معقول در مشی تحول خواهانه و اصلاح طلبانه نیست.

در پایان باید گفت که ما انتظار نداریم ایران در ۴ سال آینده تبدیل به سوئیس و نروژ گردد ، ‌اما حداقل از نخبگان سیاسی انتظار داریم واقعیت ها را با مردم در میان بگذارند و راه حل عملی برای رسیدن به آزادی حقیقی مبتنی بر حقوق بشر و امنیت پایدار همه جانبه ارائه دهند. فراموش نکنیم که مردم در کف خیابان هر روز خودشان «آزادی» را لمس می کنند و دیگر نیازی به توجیه نیست.

اگر به گفته تاج زاده :‌ « ما با اصولگرا‌ها شریک بودیم اما خطا‌ها را پذیرفتیم و عذرخواهی کردیم و سعی کردیم خطا‌ها را جبران کنیم »‌ ، ولی نباید فراموش کرد این مردم هستند که باید قضاوت کنند. کدام خطا؟‌ چه کسی از چه چیزی عذر خواهی کرد؟‌ و چگونه جبران شد؟ پس یکطرفه نزد قاضی نباید رفت!

روی این مطلب کامنت بگذارید

Please enter your comment!
Please enter your name here