سعید ایزدی

پس از رأی اعتماد مجلس به وزرا اصلی ترین پرسش در میان نخبگان سیاسی و البته مردم به طور عام این بود که چرا حبیب الله بیطرف وزیر پیشنهادی روحانی برای وزارت خانه نیرو نتوانست از سد مجلس عبور کند.

در همین رابطه حرف و حدیثهای زیادی شنیده شد که گویا برخی از نمایندگان «‌قبیله ای«‌ رأی دادند یا اینکه بحث های قومیتی مطرح شد یا حتی بحث بر سر این بود که سابقه بی طرف در دولت آقای خاتمی کارنامه مثبتی به همراه نداشت.

فارغ از اینکه کدام استدلال صحیح باشد باید گفت که اینها حاشیه است. اصل و متن قضیه در این بوده که بی طرف از قضا اصلاح طلب ترین وزیر پیشنهادی کابینه بود و از بنيانگذاران جبهه مشارکت محسوب می شد. بنابراین خصومت های فردی و قبیله ای نمی توانست مانع از راه یافتن وی به کابینه گردد بلکه دشمنی های جناحی بازی را بهم زد.

اگر به سوابق سایر وزرای انتخاب شده و همچنین تعداد آراء آنها نگاه کنید نیک در می یابید که رأی به کابینه الحق «‌سیاسی»‌بود و توازنی ایجاد نشد که هیچ ،‌ کفه ترازو بیشتر سمت اصولگرایان سنگینی می کند. در حقیقت بی طرف هم قربانی یک نگاه سیاسی شد و لیست امید هم با یک گل به خودی نتوانست از این آزمون سربلند بیرون بیاید.فراکسیون امید می توانست با همان شیوه لابی که خودشان بهتر بلدند ،‌حداقل مستقلین را تشویق به همسویی با بی طرف کرده و وزیر پیشنهادی نیرو را دست تنها نگذارند اما گویا اولویت ها چیز دیگری بود و لابی های اصولگرایان و اعتدالیون چرخ های مجلس را به حرکت در آورد و فراکسیون امید اصلا تحرک مثبتی از خود نشان نداد.

با امید به اینکه فراکسیون امید یک بازخوانی مجدد از مجموعه عملکرد خود طی این مدت داشته باشد و بتواند در شرایط حساس از آفساید خارج شده و در موقعیت مناسب به دروازه حریف گل بزند نه اینکه بی حال و بی رمق در وسط میدان به گلزن حریف پاس بدهد.

روی این مطلب کامنت بگذارید

Please enter your comment!
Please enter your name here