محمد عبداللهی

جلسات مجلس در تأیید و رد وزرای پیشنهادی دولت دوازدهم به انتهای خود رسید و بجز یک وزیر پیشنهاد شده تمامی وزرای پیشنهادی تأیید شدند. حتی اصولگراترین وزیری که در ۴ سال گذشته، ادامه حضورش در دولت زیر علامت سوال و محل اختلاف جریان اصولگرا و اصلاح طلب بود، یکی از بالاترین آرای اعتماد را کسب کرد ولی شایسته ترین اصلاح طلبی که نیاز حضورش در این کابینه و در وزارت نیرو بیش از سایرین احساس میشد، بطرز عجیبی از رفتن به پاستور بازماند. این موضوع دقیقا در بازه زمانی در حال اتفاق است که ظاهرا شیب اکثریت مجلس به سمت جریان اصلاحات عنوان میشود.

در رابطه با عدم رأی اعتماد به بی طرف، برخی رئیس جمهور را متهم می کنند که در جریان دفاع از وزرای پیشنهادی اش، دفاع خوبی از بی طرف بعمل نیاورده!، برخی علت رأی نیاوردن بی طرف را  « پدرکشتگی یزدی؟ !» ناشی از «خصومت تاریخی» عنوان کرده اند و برخی دیگر هم عدم رأی آوری بی طرف را محصول رایزنی و لابی گری جناح ها و یا نتیجه صداقت, سلامت و پاسخ منفی ایشان به خواسته‌هایي در جلسه میدان آرژانتین عنوان میکنند.

حال بعد از گذشت تقریبا ۳ روز از آخرین جلسه رأی اعتماد به وزرا در مجلس و کنارکشیدن فراکسیون امید در حمایت از اصلاح طلب ترین فرد معرفی شده کابینه دوازدهم و رای دادن به جهرمی ‌با آن همه مخالف را با چه عناوینی میتوان توجیه کرد؟ چه کسانی فرش قرمز را از زیر پای بی طرف برای رسیدن به پاستور کشیده اند؟

اگر این این زد و بندها صحت داشته باشد، باید شاهد تأثیرات مخرب آن بر فضای اجتماعی و بی اعتمادی و ناامیدی از جریان اصلاحات و کسانیکه برای کسب رأی در کارزار انتخاباتی از جیب جریان اصلاحات هزینه پرداختند باشیم, کما اينکه با نگاهی گذرا به فضای مجازی و رصد واکنش های مردم در شبکه های اجتماعی می توان دریافت که چگونه ریشه ی اعتماد مردم به جریان اصلاحات در معرض سوختن است.

بیاییم و از همین حالا دست به کار شده و اجازه ندهیم تا دیگر جریانات برای به کرسی نشاندن خواست خود از جیب سايرين هزینه کرده و صندوق های رأی را به سود خود پر کنند.

روی این مطلب کامنت بگذارید

Please enter your comment!
Please enter your name here