انتخاب نیوز به نقل از رویترز-  مانوئل ماکرون، رئیس جمهور فرانسه با همه درخششی که داشته است، ماه عسل کوتاه خود را با بدبختی باتمام رساند. او در ماه مه با ۶۷ درصد آرا انتخاب شد و قول داد که «خشم، اضطراب و شک و تردیدها» را که بسیاری ابراز کرده بودند را احترام گذاشته و به آن توجه کرده و پاسخ دهد و به «بازسازی رابطه اروپا و مردم فرانسه» متعهد شده است.

از آن شب گفتار بدون پیش اندیشی، از ارتفاع امیدها به درون واقعیت های بظاهر سرسخت زندگی سیاسی فرانسه فرو رفته است. رتبه مهرخورده تأیید او از ۶۴ درصد در ماه ژوئن به ۳۷ درصد در اوایل این هفته کاهش یافته است. آرای مردم چیزهای فرار و ناپایداری هستند اما این انعکاس واقعیت سرسخت تری نسبت به   نوسانات موسمی رأی دهندگان فرانسوی است.

همه این اکثریت رأی دهندگان برای او نبود بلکه قسمتی به حامیان لوپوئن برمیگشت،  ۳۴ درصد رأی دهندگان- بیشتر کسانی که علیه او بودند-در اولین مباحثه، اکثریت ده کاندیدای حاضر خواستار نوعی حفاظت در قبال جهانی شدن و تا حدود ابراز ناامیدی به اتحادیه اروپا کردند. گرایش آنها نسبت به در آغوش کشیدن اروپا از طرف ماکرون، جهانی سازی و زنده کردن روابط رهبری کننده فرانسه-آلمان در اروپای متحد، طیفی از شک و تردید تا انزجار را در بر میگرد. او تنها با تولید نتایج در کار می تواند شک  اندیشی ملایم را قانع کند. اینها بسختی حاصل میشوند و او کسی است که باید به آن ضربه وارد کند.

ملی گرایی خیلی بیشتر از ایدئولوژی راست افراطی می باشد. چنانکه محققی بنام اندرو میچتا نوشته است، این مجموعه ای از مفروضات ایدئولوژیکی است، «احساس استقلال طلبی که از احساس تعلق به یک ملت رشد پیدا میکند». به این ترتیب، این خیلی بیشتر از شکست احزاب راست افراطی می باشد. کماکان این یک نیروی مقتدری است که بایست اروپا با آن دست و پنجه نرم کند و در حال حاضر ایده بهتری وجود دارد نسبت به ایده «اتحاد نزدیک تر».

روی این مطلب کامنت بگذارید

Please enter your comment!
Please enter your name here