یادداشت

سال گذشته در چنین روزهایی با اوجگیری فعالیت ها و تبلیغات جناحی برای انتخابات ریاست جمهوری، شاهد تب و تاب بی نظیری در دانشگاه ها بودیم و هر روز در شبکه های اجتماعی و رسانه ها خبرهایی مبنی بر سخنرانی شخصیت ها از طیف های مختلف اصلاح طلبان و اصولگرایان و دولتیان منتشر میشد و پتانسیل سیاسی دانشگاه ها به سمت فعالیت های انتخاباتی سوق داده شده بود.

در  مرداد 96 یعنی در دورانی که دولت دوم روحانی کار خود را شروع میکرد، بیش از 8000 فعال دانشجویی طی نامه ای به رئیس جمهور، خواستار نجات دانشگاه شدند ، آنها در نامه خود نوشتند: ” فعالیت‌های دانشجویی تشکل‌ها و انجمن‌ها بسته به سلایق مدیران محدود می‌شود. در بسیاری از شوراها و هیئت‌های تصمیم‌گیری در دانشگاه جایگاه شایسته‌ای به نمایندگان منتخب دانشجویان داده نمی‌شود. مدیران و مسئولان عالی‌رتبه‌ دانشگاهی حتی در مواجهه با شوراهای صنفی نیز نقش نظارتی دانشجویان را محدود کرده و به آنان به عنوان بازوی اجرایی خود می‌نگرند. آیا تنزل جایگاه دانشجو به بازوان اجرایی مسئولین و کمرنگ‌کردن روحیه مطالبه‌گری و نقادی دانشجو, چیزی جز خشکاندن چشمه‌های پویایی و تحرک در جامعه است؟ متاسفانه آن‌چه در این سال‌ها بر دانشگاه رفته‌است چیزی جز سیاست حرکت در مسیر انفعال و انزوای دانشجو و دانشگاه نیست.“

حال پس از گذشت 100 روز از دولت یازدهم، روحانی درمصاحبه خود با شبکه خبر در 7 آذر  در ارائه کارنامه 100 روز خود در حوزه دانشگاه، فعالیت های دانشجویان و خواسته های آنها میگوید: ” 16 آذر به هر حال روز دانشجو هست و اتفاقا این روز در دولت یازدهم زنده شد!!! در واقع, یک مدتی بود 16 آذر تعطیل بود”  و ادامه میدهد: ” باید فضای بازی در اختیار دانشگاه بگذاریم, دانشگاه رو ما نمی توانیم محصور بکنیم در افکاری یا در سیاستهایی… دانشجویان باید وارد بحثهای اجتماعی و سیاسی بشن و هم باید نظراتشون رو اعلام بکنند و هم باید آزادی عمل در آنجا بیشتر باشه …“

جنبش دانشجویی همواره از دهه های گذشته دغدغه نظام هاست این فقط شامل کشور ما نمیشود بلکه در همه دنیا قشر مطالبه گر جوان دانشجو خواست هایی دارند که وقتی پاسخ مناسبی نمیگیرد خواه ناخواه رنگ و بوی سیاسی خواهد گرفت. آگاه شدن از اینکه خواسته های این قشر جوان دانشجو در کشور چیست کار دشواری نیست ، اما دشواری آنجاست که پاسخ مناسبی به این خواسته ها داده نمیشود. بنابراین در مدت باقیمانده از عمر دولت دوازدهم امید است که در حالیکه کشور با انبوهی مسایل و مشکلات و آسیب های گوناگون، اعم از اقتصادی ، اجتماعی،  فرهنگی ، سیاسی مواجه است، از چنان توانمندی برخوردار باشد تا بتواند ضمن غلبه بر این معضلات و  یا حداقل قرار گرفتن در مسیر درست برای حل این مشکلات از جمله بتواند از عهده پاسخگویی به مطالبات این قشر آینده پژوه برآمده و  از این ظرفیت عظیم  نخبه و خلاق و سرشار از انرژی و توان، با ارائه  برنامه و دستورالعمل و راهبردی روشن  و صریح از سوی  نهاد های مسئول پاسخگو باشد.

 

روی این مطلب کامنت بگذارید

Please enter your comment!
Please enter your name here