محمد عبداللهی

حسن روحانی رئیس جمهور روز گذشته برای ارائه بودجه سال 97 به مجلس رفت و سخنانی  را به این مناسبت با نمایندگان مطرح کرد.  صحبت های آقای روحانی  باید به صراحت اولویت بندی های بودجه کشور  را بازتاب میداد . انتظار میرفت با توجه به حوادث و وقایعی که این روزها در اطرف و اکناف کشور با آن مواجه هستیم سخنان رئیس جمهور این امید را به دل ها میداد که  چه برنامه هایی برای پاسخگویی در مقابل این معضلات  وجود دارد،  چرا که می دانیم بودجه سالیانه  نه فقط باید  به مخارج و هزینه های جاری بپردازد  بلکه در بسیاری از کشورها  بخش زیادی از بودجه همچنین برای سرمایه گذاری در بخش هایی است که چشم اندازی رو به آینده دارند و  در کشور ما حداقل میتوان این انتظار را داشت که بخشی از بودجه برای پاسخگویی به معضلاتی باشد که اکنون اقتصاد کشور ما درگرداب آنها گرفتار است.

 این روز ها بعد از زلزله کرمانشاه سخن راندن از مسکن مهر از هر دری باب شده است ،  حتی در سخنرانی در هنگام تقدیم بودجه به مجلس. اگر از آوار شدن خرابه های ساختمان های منتسب به مسکن مهر بر سر مردم بگذریم و نخواهیم باز هم بر زخم دل مردم  این خطه از کشورمان نمک بپاشیم، ولی حداقل این  را مستمسکی برای تسویه حساب های جناحی نکنیم و بدانیم که نباید تا پایان دوران هشت ساله یعنی دوره دوم ریاست جمهوری بازهم از ناکرده ها یا خطا کاری های دولت های قبلی داد و فغان کرد. آقای روحانی طی صحبت های روز گذشته خود در مجلس گفت مسکن مهر در آنزمان از جیب مردم  و یا جیب فقرا ساخته شده است.  البته قصد بر این نیست که از عملکرد های دولت سابق طرفداری کرد چون محلی از اعراب ندارد ولی ای کاش معضلات و گره های کور مصائب حل ناشده اقتصادی کشور به موضوع مسکن مهر خاتمه  پیدا میکرد. در جای دیگری از صحبت های آقای روحانی می شنویم که در مورد سپرده گذاران تعاونی هایی که امضای اعتبار خود را از نهادهای رسمی همین دولت ها دراختیار داشته اند میگوید: ”  ما دچار چه معضل بزرگ هستیم و سه چهار میلیون نفر تمام زندگیشون داره تلف میشه و اینها کی ها هستند, این صندوقها کی هستند, اوه چقدر سخت بود با این صندوقها برخورد کردن!!!! “.  ولی باز هم آیا این پایان ماجرا است؟! با نگاهی به چهره پریشان شهرهای میهن مان،  براحتی میتوانیم از تماشای تجمعات مردمی از زن و مرد ، وکوچک و بزرگ که هریک تلاش میکنند خواسته های بدون پاسخ مانده خود را به گوش مسئولین و نهادهای مسئول برسانند  نتیجه گیری کنیم.  از بازنشستگان ، از معلمین ، از کارگران  که ماه ها حقوق های بخور و نمیر آنها به تعویق افتاده است و یا حتی از دانشجویانی که مانند دانشجویان وزارت نفت، دل نگران آینده شغلی خود هستند. پس این انتظار از آقای روحانی که همین چند روز قبل گزارشی از عملکرد 100 روزه دولت خود را رسانه ای کرد چندان انتظار بیش از حد و دور از منطقی نیست که خواسته شود بودجه سال 97 که دومین سال از دولت دوم اوست پاسخی بر خواسته های مردم و مرهمی بر درد ها و آلام آنها باشد.

روی این مطلب کامنت بگذارید

Please enter your comment!
Please enter your name here