حسین صفوی

به چند خبر زیر توجه كنید:

  • ترامپ فرمان انتقال سفارت آمریكا از تل آویو به بیت المقدس را صادر كرد و اورشلیم را بعنوان پایتخت اسرائیل را برسمیت شناخت.
  • ایالات متحد آمریکا خواستار ۲۵٠ میلیون دلار کاهش بودجه سالانه سازمان ملل شده وصرفه جویی های پیشنهادی آمریکا شامل مأموریت های سیاسی ویژه سازمان ملل در امور فلسطین, لیبی, افغانستان, عرصه های توسعه, جلوگیری از استخدام کادرهای جدید و افزایش دستمزدهای کارکنان کنونی سازمان ملل می شود.
  • روسیه, کارمندان سفارت و شهروندانش را از صنعا خارج کرد.
  • یسرائیل کاتس، وزیر اطلاعات اسرائیل از محمد بن سلمان ولیعهد عربستان دعوت کرده تا به اسرائیل سفر کند.
  • وزارت امور خارجه عراق اعلام کرد که طبق اعلام شورای امنیت, عراق از فصل هفتم منشور سازمان ملل خارج شده است.
  • مِهمت شیمشک, معاون نخست وزیر دولت ترکیه اعلام داشت که رشد اقصادی این کشور در سه ماهه سوم به رقم چشمگیر1/11 درصد دست یافته است.

اینها تنها چند نمونه خبر از سیل اخباری است كه روزانه از خاورمیانه به گوش می رسد. اما به واقع در خاورمیانه چه خبر است؟ یا قرار است چه خبر بشود؟ اصلا چیزی قابل پیش بینی است؟ كسی می تواند برای ماه آینده چه برسد به سال آینده برنامه ریزی كند؟ آیا دولتی هست كه در این گرداب و طوفان سهمی از ثبات و آرامش داشته باشد؟

بی تردید وضعیت خاورمیانه كنونی ، بی شباهت به اروپای قبل از جنگ جهانی اول نیست. اگر به تاریخ معاصر مراجعه كنیم ، در می یابیم كه وضعیت وخیم اقتصادی و نارضایتی اقشار مردم ، بحرانهای سیاسی متعدد ، ناكارآمدی دولت ها در اعتماد سازی رابطه دولت- ملت ، گسترش نفوذ قدرتهای جهانی در امور داخلی كشورها ، اختلافات پایدار و بی سرانجام كشورها با یكدیگر ، ناهمخوانی انباشت سرمایه و تولید در ازای بال و پر گرفتن قدرت نظامی و نظامی گری و …. همه و همه جرقه هایی بود كه منجر به بروز بحرانی جهانی گردید كه تبعات آن تا بحران اقتصادی 1929 دامنگیر تمامی كشورهای درگیر در جنگ بود.

حال كه به وضعیت خاورمیانه كنونی نگاهی می اندازیم ، نمی دانیم به واقع عناصر ثبات و تشكیل دهنده یك كشور توسعه یافته از چه مجرایی عبور می كند چرا كه همه چیز در گرو عنصری به نام ”عدم قطعیت“ شده و گسترش عصر شبكه اوضاع را پیچیده تر كرده است.

بعنوان نمونه وزیر اطلاعات اسرائیل گفته است کشورش اجازه نخواهد داد از داخل سوریه تلاشی برای حمله به اسرائیل شود. او گفته است همچنین اجازه انتقال سلاح‌های پیشرفته ایران از سوریه به حزب الله داده نمی‌شود. از همین رو هم اسرائیل بارها به مواضع و اهدافی در خاک سوریه حمله کرده است و گفته است که کاروان تسلیحاتی را هدف قرار داده است. به بیانی دیگر ، چنانچه مسئولین كشورمان ، محیط امنیتی ایران را گسترش داده و حوزه نفوذ را در خاورمیانه بزرگ تعریف می كنند ، باید بدانند كه این امر هزینه مشخصی دارد و باید تبعات آنرا هم در نظر بگیریم و ناخواسته بنزین روی آتش این منطقه كه شبیه به بشكه باورت شده است نریزیم.

نه به سادگی فریب قلدری و نمایشات نظامی حریفان را بخوریم و نه بیش از اندازه روی قدرت خودمان بر طبل و دهل بكوبیم. یعنی از افراط و تفریط باید پرهیز كرد. این منطقه الان فقط به آرامش نیاز دارد.

اگر به عنوان مثال یك سال پیش موشكی از انصارالله به سوی عربستان شلیك می شد و آنرا در چارچوب یك جنگ میان دو كشور عربی می پنداشتیم ، اما الان باید در نظر بگیریم كه بدلیل ذات نیابتی این جنگ ها ، هر موشكی از حالا تا آینده كه در این منطقه شلیك می شود و به طور خاص برچسبی هم از جبهه مقاومت داشته باشد ، تاوانش را جمهوری اسلامی پس می دهد . نمونه آنرا هم شب گذشته مشاهده كردیم كه چطور نیكی هیلی سفیر آمریكا در سازمان ملل در ساختمان پنتاگون ، با آثار باقی مانده از موشك حوثی ها كه به فرودگاه ریاض شلیك كرده بودند ، در پی اثبات این مدعا بود كه این موشك همان موشك ”قیام“ سپاه بوده كه ساخته ایران است. نمایش بعدی هم قرار است چند روز آینده در شورای امنیت شكل بگیرد. حالا خودتان قضاوت كنید ، آیا سناریوی خطرناكی در حال شكل گیری نیست؟ اگر هست ، پس باید هوشیار و گوش به زنگ باشیم و گزك به دست دشمنان ندهیم. چرا كه خاورمیانه در آستانه گذار و چرخشی حساس قرار گرفته كه می تواند همانند اوائل قرن بیستم ، مرزهای نوینی از دل جنگ های نوین ترسیم گردد و ایران ما در این میان در وسط كارزار خواهد بود.

روی این مطلب کامنت بگذارید

Please enter your comment!
Please enter your name here