سعید ایزدی

در نگاهی ژرف‌ می‌توان ادعا کرد که اعتراضات اخیر در كشورمان كم كم رنگ و بوی یك جنبش به خود می گیرد. هر چند هنوز در دوران طفولیت خود است و كماكان شعارهایش تثبیت نشده اما بهرحال حركتی است در درون گروه یا گروههای مشترك المنافع.

فهم این نكته ضروری است كه این جوانان می‌خواهند ارزش‌ها، آمال، و اندیشه‌های مشترک خود را از سطح به عمق رسانده و در مسیر عملی کردن این آرمان‌ها است که این جنبش هم می‌تواند سایر اقشار را به طغیان وادارد. در حقیقت این نوعی جنبش منحصر به فرد است كه ایدئولوژیك و فردمحور نیست و فراخوانی برای تغییر وضع موجود است.

ظرافت قضیه آنجاست که اگر اعتراضات اخیر را بنابه گفته برخی جریانهای داخلی و خارجی تنها یك ”شورش“ تصور كنیم ، باید گفت كه اگر یک شورش هدف و پشتوانه اندیشمندانه‌ای نداشته باشد، هم می‌تواند در یک حرکت حساب شده جذب اندیشه‌های یک جنبش شود و هم می‌تواند در مسیر معکوس بر علیه یک جنبش خردگرا مورد سوء استفاده قرار گیرد. این تهدید جدی اعتراضات اخیر است.

عصیان مدنی و شورش های اجتماعی تفاوتی آشكار با جنبش های سازمانیافته دارد. شكل اعتراضات اخیر هم در خور توجه است و البته نو نگاه ما هم می تواند متفاوت باشد چرا كه در دهه گذشته جنبش سبز در خلال انتخابات ریاست جمهوری سال ۱۳۸۸ نزدیک‌ترین نمونه جنبشی است که به قصد ایجاد تغییر از درون در زمانی کوتاه موفق شد گروههای همفکر و همسو را بسیج کند و با خلق امواج انسانی در جهت عملی کردن آمال جنبش به رقابت با کاندیدای طرف مقابل بپردازد. اما با صحنه ای كه اینروزها مواجهیم و با شعارهایی نظیر ”اصلاح طلب، اصولگرا دیگه تمومه ماجرا “ باید گفت كه حركت از سطح به عمق به سرعت طی شده است. از اینرو ضروری است كه توان و نیروی بالقوه برای تحقق اهداف جنبش را درك كرد تا در طول زمان و به شیوه‌ای که موجب انهدام زیر ساخت‌ها نشود كشور به مرحله ای از بلوغ و اصلاح برسد.

تهدید سوریه ای شدن ایران را هم برخی از دوستان اصلاح طلب پیش بینی كرده اند اما به گمان نگارنده ، ایران تجزیه ناپذیر است و تجربه نشان داده كه قومیت های مختلف در دفاع از مرز و بوم كشور پیشتازند ، ضمن اینكه وضعیت اقتصادی و سیاسی كشورهای همسایه هم در تراز با متر و معیار توسعه یافتگی در جهان ، چنگی به دل نمی زند كه بر فرض یك استان از ایران بخواهد وارد فاز تجزیه و جنگ داخلی بشود!

بهرحال ایران دشمنانی دارد كه در همسایگی و در دوردستها در كمین نشسته اند. خیر همه در اینست كه شتابان به سوی یك آشتی ملی حركت كنیم و اجازه دهیم گفتارها و گفتمان های متفاوت شنیده شوند. باید همدلی و همزبانی را تشویق كرده و بسط دهیم. امنیت هم در گرو همین نگرش است و اینچنین می توان امنیت اقتصادی و اجتماعی را برای مردم و جوانان تضمین نمود و حركتهای اعتراضی و هشدارهای آنان به مسئولان را پاسداشت.

روی این مطلب کامنت بگذارید

Please enter your comment!
Please enter your name here