سعید ایزدی

سرنوشت روحانی و دولتش در سال ۹۷ به شدت زیر سوال رفته و در حالی که تمامی اقشار و لایه های اجتماعی از فشارهای گوناگون مالی و معیشتی رنج می برند، زمزمه های استعفا و حتی استیضاح روحانی نیز به گوش می رسد. اما استعفا چه حقیقت مبنایی دارد و راه حل اصلی چه می تواند باشد؟

حسین موسویان که به مدت هشت سال معاون آقای روحانی در زمان دبیری وی در شورای عالی امنیت ملی بود طی نوشته ای اخیرا شرایط را بحرانی ارزیابی کرده و می نویسد: “بزرگان نظام باید قبل از هرچیز دراین مورد چاره اندیشی کنند؛ حتی به قیمت یک خانه تکانی اساسی در دولت یا حتی استعفای دولت فعلی و برگزاری انتخابات زودرس, زیرا استمرار وضع فعلی تا ۲ سال دیگر, ممکن است موجب لطمات غیرقابل جبران شود”.

این سخنان موسویان به کام خیلی ها خوش نیامد و حتی در درون جناح اصلاح طلب و اعتدالی نیز از آن به فال نیک یاد نکردند.پیشنهاد استعفا و برگزاری انتخابات زودرس در بحبوحه تظاهرات های اخیر و افزایش نرخ ارز و تعطیلی بازارها به سختی می تواند مشکل گشا باشد. پاسخ یک بحران اجتماعی و اقتصادی را الزاما نبایستی در خروجی دربهای سیاست جستجو کرد. الزام حل کردن مشکلات فعلی نیز در گرو رویکردی عجولانه و تصمیماتی زودرس نیست چرا که در این صورت و به طور خاص در شرایطی که ترامپ دامنه تحریم ها را تنگ تر خواهد کرد و در حالی که برجام نفس های آخرش را می کشد ، برگزاری یک انتخابات دیگر از تاب و تحمل کشور خارج است.

نکته مهم فهم مختصات کنونی از وضعیت سیاسی کشور نیز هست. بخشی از مخالفین روحانی متوجه خطرات ناشی از استعفای دولت و تبعات آن, از جمله گسیخته شدن افسار قیمت ها, شده اند. آنها ممکن است چنین تحلیل کنند که ادامه روند فعلی تا سال ۱۴۰۰, که انتخابات ریاست جمهوری صورت می گیرد, می تواند به کاهش محبوبیت میانه رو ها و اصلاح طلبان که با وعده رونق اقتصادی بر سر کار آمدند منجر شده و راه برای انتخاب شدن یک کاندیدای اصولگرا با شعار های عدالت خواهانه باز شود. همان تهدیدی که با روی کار آمدن یک دولت پوپولیست مانند احمدی نژاد تجربه تلخی از آن به یادگار مانده است. بنابراین مخالفین روحانی ممکن است با این اشتباه محاسبه وارد میدان شوند اما بااینحال خود می دانند که این میدانی پر از مین است و راه خروجی از آن به سادگی میسر نیست.

اما آنچه که خود آقای روحانی روز چهارشنبه ششم تیر ماه به قصد پایان دادن به داستان استعفا در نشست هم اندیشی مدیران ارشد دولت گفت بسیار قابل تأمل بود. روحانی گفت : “اگر کسی فکر می کند دولت استعفا می دهد, کنار می کشد یا می رود, اشتباه می کند.” وی در همین  جلسه ادامه می دهد: ” ما تسلیم نمی شویم و در برابر آمریکا عزت ملی و تاریخی خود را حفظ می کنیم و آمریکا را در این مبارزه اراده ها به زانو در می آوریم .در این راه توقعات را پایین می آوریم, واقعیت امروز ایران را مد نظر قرار می دهیم و همه باهم همکاری می کنیم.”

اینکه آقای روحانی به صراحت اعلام انصراف خود را برای استعفا اعلام می کند از نظر نگارنده یک گام به عقب و در حقیقت اذعان به یک درد جدیست و این نکته را آشکار می کند که چنین صداهای بسیار بلند در پشت و جلوی پرده وجود دارد. همین صداها بوده که روحانی را وادار به اعلام عدم استعفا کرد. نکته دیگر اینست که آقای روحانی گفته که ما توقعات مردم را پایین می آوریم. سوال اینجاست که با چه اهرم هایی؟ با چه منطق و چه شیوه ای؟ مگر در حال حاضر سطح توقعات تا چه حد است که چنین فشاری بر نظام وارد کرده؟ مردم چیزی جز آب و هوای سالم نمی خواهند. مردم گله از بیکاری و گرانی و تورم دارند. مردم در کوچه و بازار با نوسان شدید نرخ ارز و عدم ثبات و آینده ای نامطمئن مواجهند.اینها توقعات زیادی نیستند که روحانی بخواهد آنها را کاهش دهد.

روحانی در این مسیر در نهایت خودش به صراحت اعلام کرد که استعفا نمی دهد و می خواهد بایستد. اما این ایستادن در این طوفان پرچالش اهل فن می خواهد.کسانی را می خواهد که پای کار باشند و  مصون از فساد و ریا . دولتمردانی می خواهد که شبانه روز در پی درد این ملک و ملت باشد. صرف اینکه آقای روحانی بگوید “در برابر تمام جناح ها, تمام مردم حتی آنهایی که تا امروز بدترین اهانت ها را به دولت کردند خم می شوم و دست آنها را هم می بوسم” کافی نیست. این همان صحبت های شاه را در سال ۵۷ تداعی می کند که گفت : مردم صدای شما را شنیدم!

باید از دولت تدبیر و امید به دولت اقدام و عمل حرکت کنیم در غیر اینصورت شرایط وخیمی در چشم انداز است که استعفا یا استیضاح روحانی هم دردی دوا نخواهد کرد.

روی این مطلب کامنت بگذارید

Please enter your comment!
Please enter your name here