سعید ایزدی

خبر گویا و صریح بود : «دادگاه تجدید نظر کره جنوبی خانم ‘پارک گئون هی’ رییس جمهوری پیشین این کشور را در پرونده فساد به 25 سال حبس محکوم کرد.»
رییس جمهوری 66 ساله سابق کره جنوبی در دادگاه بدوی هم که در فروردین سال جاری میلادی برگزار شد به اتهام دریافت رشوه، سوءاستفاده از قدرت و تهدید گناهکار شناخته شده بود.

جدا از جزییات و وارد شدن به سرنوشت رئیس جمهور سابق و علت و علل دستگیری و محاکمه ، حداقل خوبست نگاهی داشته باشیم به اینکه چرا کره جنوبی علیرغم سیاست های اقتصادی و باز و ادغام در تجارت جهانی با اینحال در مبارزه با فساد جدیست و چرا مردم این کشور با کوچکترین فسادی مدارا نمی کنند. بر همین مبنا می رسیم به ایران خودمان که سرتاپای مملکت را فساد سیستماتیک گرفته اما چشم ها را بسته و می گوییم که چنین چیزی نیست و مشکل تکنیکی است!

بعد از آن که شهرهای سئول و تهران در سال ۱۹۷۶ به دو شهر خواهرخوانده تبدیل شدند, یک خیابان در سئول به نام تهران و یک خیابان نیز در تهران به نام سئول نامگذاری شدند. اگر شما امروز به سرنوشت این دو خیابان نگاه کنید در می یابید که تفاوت زمین تا آسمان است… خیابان تهران در سئول حالا تبدیل به مرکزی بزرگ تجاری شده که بزرگترین شرکتهای سرمایه داری و مخابراتی در آن فعال هستند اما خیابان سئول در تهران هیچ سهمی از این بازار پر سود ندارد.
یکی از تاریخدانان کره ای می گوید: «در جریان جنگ اعراب با اسرائیل کشورهای عربی فروش نفت به همه کشورهای طرفدار آمریکا را تحریم کرده بودند. در آن زمان ما یک کشور طرفدار آمریکا بودیم. ایران نیز یک کشور طرفدار آمریکا بود. اما اگر کشورهای عربی نفت شان را به ما نمی فروختند, همه کارخانه های ما از کار می افتادند. از این رو, ایران آن نفت را به ما ارائه داد؛ زیرا کشورهای عربی این کار را نمی کردند. اگر ایران در آن زمان به ما نفت نداده بود, اقتصاد کره به شدت آسیب می دید؛ چون همه کارخانه ها از کار می افتادند

به خوبی پیداست که اقتصاد کره جنوبی به نفت مملکت ما گره خورده و پیشرفت و پویایی آنها در مسیر صنعتی شدن نیز با کمک های ایران هموار شده است. اما چرا ما نتوانستیم آن راهی که آنها رفتند را در کشور خودمان پی بگیریم؟‌بواقع مشکل کجا بود؟
۴۰ سال پیش وقتی خیابان تهران بر روی نقشه سئول قرار گرفت, جمعیت هر دو کشور ایران و کره جنوبی برابر هم, یعنی ۳۷ میلیون نفر, بود. تولید ناخالص داخلی کشور نفت خیز ایران به میزان یک سوم بیشتر از کره جنوبی بود.
آن زمان, ایران بسیار ثروتمندتر از کره جنوبی بود اما بعد, انقلاب اسلامی روی داد و امروز جای ایران و کره جنوبی عوض شده است.
امروز جمعیت کره جنوبی ۳۶ درصد کمتر از جمعیت ایران است, اما تولید ناخالص داخلی آن ۳ برابر بیشتر است.
امروز کره جنوبی سه برابر ثروتمندتر از ایران است. براستی چرا؟‌ آیا موضوع فقط و فقط به صنعتی شدن و حمایت های آمریکا برمی گردد؟

اگر به همان خبر اول نگاه کنید نیک در می یابید که کره جنوبی مبارزه با فساد را از بالا شروع کرده و هیچ مسامحه ای نیز نمی پذیرد. فرهنگ مبارزه با فساد در خاور دور از کره گرفته تا ژاپن سالهاست که نهادینه شده و این ظرفیت را در سراسر کشور ایجاد کرده که همه مردم ساکن این کشورها خود را سرنوشت و آینده سیاسی و اقتصادی کشور سهیم می بینند. ما و شما وجود ندارد. خودی و غیر خودی در کار نیست. دشمنی شمشیر به دست برای زدن گردن شما وجود ندارد که بخواهد از هر نقص و کاستی بول بگیرد. اگر انتقاد و کمبودی هم هست شما را به  استخر فرح ارجاع نمی دهند. مشکلات مملکت به صورت جمعی و با دادن راه کارهای درازمدت حل می شود. در مبارزه با فساد هم همه مردم خود را مسئول می دانند و کسی نیست که جا خالی کند. قوه قضاییه مستقل است و حتی رئیس جمهور را مؤاخذه می کند. برادران و اعضای خانواده مقامات از رانت خانوادگی استفاده نمی کنند و آقازاده و ژن خوب آنطور که در مملکت ما بیداد می کند، آنجا یافت نمی شود.

این ها همه دردهای مزمن اقتصاد و سیاست ماست. متاسفانه جمهوری اسلامی کارنامه درخشانی در مبارزه با فساد از خود باقی نگذاشته و دیر نیست که رؤیای کره ای یا هندی یا ترکیه ای شدن را نیز به خاطره ها بسپاریم و برای ونزوئلایی نشدن دست و پا خواهیم زد.هر چند که همین امروز بسیاری معتقدند آینده ما بدتر از آن خواهد شد…

روی این مطلب کامنت بگذارید

Please enter your comment!
Please enter your name here